Kan’dan katı, ruh hali müstesna. 
Vefa ile örülen, ince eleyip sık dokuma! 

Eksiği çoktur, bazen aynadır parçalanmış.
Her parçasında farklı bir ben. 

Edep ile bakabilene ne alâ, ya Rumi! 
Ne dersin? Ya tahammül, ya kabul?

Hayatın kaygan yolunda destek,
karanlıkta bir ışık.

Boş yok, her hamle bir merhem. 
İşte hiç tahammül, tam kabul.

Yokla kendini, beklenti var mı niyete?
O zaman çok tahammül, hiç kabul!

Hz. Mevlanaya olan çağrı, aşağıdaki mısraya işaret etmektir!

Edep aklin tercümanıdır.
Herkes edebi kadar akıllı,
aklı kadar şerefli, şerefi kadar degerlidir.
(Hz. Mevlana)

Sevgi dayanamaz, ansızın kaybolur,
Memnuniyet boşlukta sevginin izini sürer, acı ve nefretle yüzleşir, kaçar;
işler, istekler sevginin peşinde bir sıra.
Dururuz karanlıta! “Hata nerede?” diye sorgularız kendimizi, şaşkınlık içinde.

Karanlığın bir köşesinde, göz kırparken bir ışık parıldar yeniden,
Sevgi kıvılcımı alevlenir, karanlığı, acıyı, nefreti bir aydınlıkla siler,
Memnuniyet, ışığı görür, yaklaşır tedirgince, tabii yaralılar da öyle,
Yavaşça, kalpler ısınır, soğumuş, yaralı, birbirine kenetlenir.

Herkesin memnuniyeti yerini bulur nihayetinde,
Sevginin kırılganlığı unutulmamalı,
Sevgiyi özenle korumalı, memnuniyete ve isteğe zamanı geldiğinde ‘Hayır’ demeyi de bilmeli.
Alınmaz onlar saygıyla karşılar, sevgiyle karşılar.

İçimde isyan sesleri, “Bu ne cüret, ne cefa?”
Öfke, nefret, içimde bir volkan, hazır patlamaya.
Kalbini kır, ödet bu edepsizliği! Haykır yüzüne, birikmiş tüm zanları,
kır kalbini diye bağırır isyan sesleresi.

Haykırdıkça güçlü, haklı hissederim kendimi.
Ne büyük bir göz boyama, ne sinsi.
İsyan sesleri içinde bir fısıltı, yumuşak, derin, daha kurtarıcı.
Önce anla der yorulmadan. Niçin, Neden…

Sessizliğe işaret eder derun…

Sakinlik sarar, sessizlik, kelimelerin zehrine zırh.
Güçlü bir duvar. Ne güzel bir zırh ne güzel bir hal.
Bir kıvılcım, bir anlayış anı, “Neden, niçin?” cevaplarına hevidar.

Anlarım ki kelimeler, sadece birer yansıma.
Düşünmek gerek, derinlerde bir çözüm arama.
“Eyvallah,” diye çıkar tek kelime sessizce. Niyetler,
duygular altında, barışa bir davet, bir umut yeşerir,
ferahlatıcı bir esinti.

İsyan sesleri susar, ruhun huzur sesi kaplar beni,
“Elhamdülillah,” der ruh, o an serin bir nefes gibi.

18.02.2024 | Kerem Erdoğan

Düşündün mü hiç, bu kelimelerin ardındaki sırrı, niyeti?
Zor gelir düşünmek, evet; vakit yok, dünya sürükler peşinden.
Ama ruhtan bir itiraz, bir kıvılcım. Karşısı bilir işini, hemen gelir iki kelam.
Söndürür kıvılcımı alev almadan. Napsın ruh, napsın yürek, peşinde dünya.

Dikkat et, ey insan, işittiğin kelimelere.
Sinsice sızarlar aklına, yüreğine… ruhunu sarar.
Gizemli niyetlere bürünmüş kelimelerde kaybolma.
Düşün, seç, sorgula. Bir umut ışığı yak, karanlıkta yolunu aydınlat.

17.02.2024 | Kerem Erdoğan

Ve o an gelir, dışarı çıkmaya, insanlarla buluşturmaya hazırlanır kıymetlim.
Paylaşırım; yakınlarımla, köyümle, şehrimle, hatta tüm dünya ile.
Teslim ederim kıymetlimi, dostlara.

Ve beklerim…

Kafamda deli sorular; kim düşündü, kim sevindi,
kim ağladı, kimin dünyası dönüştü?
Bağımlı gibi takip ederim yakınları.

Dost sohbetinin keyfi kaçar, düşüncem hep onda;
kaç kişiye dokundu, kaç yüreğe ulaştı?
Onlarca, yüzlerce umuduyla.

Günler, haftalar akıp gider. İlgi, umduğumdan az.
Alakasız yorumlar alırım, girerim halden hale, içim sızlar.
İşime yoğunlaşamam, kıymetlim zarar görür diye.

Zaman ilerler, kuşku sarar kıymetlimden.
Değeri düşer gözümde, parçalandır içimde, gönlümde.
Solar o güzel kelimelere bürünmüş düşünceler.

Kıymetlim alınır, kızar ve sonunda çeker gider.
Giderken, alır heyecanımdan, hazzımdan.
Uzaklaşır gönlümden, fikrimden, kendimden dönmemek üzere.

Buruk bir miras bırakır bir sonraki güzel fikirlere…

27.01.2024 | Kerem Erdoğan

Uzaktakilere tepki, coşku, hatta isyan,
dizi dibindekilere karşı kör sağır.
Bilmez ki, atmış sevdiklerini tek dişli canavarın ağzına,
derin bir yara, büyük bir zarar. Afallar sevdikleri kaybolunca.

Ağlar, üzülür kaybına, ne fayda. Ama hala bir gözü uzakta.
Kılıf hazır, afyon hazır, yandaş hazır, hepsi aynı kafa, aynı yara.
Ancak birbirini teselli ederler yalnızca.

Vay halimize… bizim…

27.01.2024 | Kerem Erdoğan